Ozdo­bo twa­rzy, wąsy po­kręt­ne!
Po­wsta­je na was ród znie­wie­ścia­ły.
Dwo­ru­ją so­bie dziew­czę­ta wstręt­ne,
Od daw­nej Po­lek da­le­kie chwa­ły.

Gdy pa­łasz cu­dze mie­rzył gra­ni­ce,
A wzrok mar­so­wy ser­ca­mi wła­dał,
Uj­mu­jąc w ten czas oczy ko­bie­ce,
Bo­żek mi­ło­ści na wą­sach sia­dał.

Gdy szłi na po­pis ry­ce­rze nasi.
A mę­stwem tchnę­ła twarz oka­za­ła,
Ma­ry­na pa­trząc szep­nę­ła Basi:
"Za ten wąs czar­ny ży­cie bym dała."

Gdy nasz Czar­niec­ki sły­nął że­la­zem,
I dła oj­czy­zny krew wą po­świę­cał,
Wszyst­kie go Po­lki wiel­bi­ły ra­zem,
A on tym­cza­sem wąsa pod­krę­cał.

Jana Trze­cie­go gdy Wie­deń sła­wił,
Głos był po­wszech­ny mię­dzy Niem­ka­mi:
"Oto król pol­ski, co nas wy­ba­wił,
Jak­że mu pięk­nie z tymi wą­sa­mi!"

Smut­ne w na­ro­dzie dzi­siaj od­mia­ny:
Ry­cer­ską twa­rzą Nice się brzy­dzi,
A dla niej Do­rant, wód­ka­mi zla­ny,
I z wąsa ra­zem, i z mę­stwa szy­dzi.

Kogo wstyd mat­ki, oj­ców i bra­ci,
Niech się z swo­je­go kra­ju na­trzą­sa.
Ja zaś z oj­czy­stej chlub­ny po­sta­ci,
Żem jesz­cze Po­lak, po­krę­cę wąsa